Á öllum venjulegum tímum væri ekki mælt með gjaldþroti sem valkosti en í árferði því sem við lifum við nú þá er þetta ekki bara raunhæf lausn, heldur einnig fýsileg og líkleg til að tryggja þeim sem fyrir verður ráðstöfunarrétt yfir framtíðartekjum sínum.
Þegar skuldir hækka um meira en 100 % samhliða allt að 40 % lækkun eigna sem standa eiga undir þeim skuldum, sjá margar fjölskyldur fram á neikvæða eignastöðu svo sem nemur tugum milljóna.
Slíkan mínus getur engin venjuleg fjölskylda brúað á æviskeiði sínu. Og þegar fjölskylda eða einstaklingur stendur frammi fyrir því, að skuldir eru skyndilega langt umfram eignastöðu, þá er eina skynsamlega lausnin að óska eftir gjaldþroti og tryggja þannig ráðstöfunarrétt framtíðartekna sinna.
Til að útskýra þetta betur þá skulum við hugsa okkur eftirfarandi.
“Tökum dæmi af tveimur mönnum sem búa í sömu götunni. Þeir eru báðir talsvert skuldsettir; með skuldir yfir 60 milljónir króna vegna kaupa á húsi og bíl. Skuldirnar tvöfölduðust vegna gengishrunsins, en áður var ágæt eiginfjárstaða á báðum heimilum.
Annar mannanna hefur samið um sínar skuldir við bankann, fengið tímabundna lækkun afborgana gegn því að lengja í lánum og bæta aftast við höfuðstólinn.
Hinn maðurinn telur litla framtíð fyrir venjulegan launamann að standa undir slíkum skuldum og sér fram á að þræla og þræla næstu ár til að halda í horfinu í mesta lagi en verða á móti að neita sér og fjölskyldunni um flest. Hann óskar því eftir gjaldþrotaskiptum.
Að þremur árum liðnum hefur sá sem varð gjaldþrota náð að öðlast fjárhagslegt sjálfstæði á nýjan leik. Hann tók á leigu gott einbýlishús fyrir mun lægri upphæð en hann greiddi áður af húsnæðislánum sínum og hefur nú talsvert afgangs til að leggja fyrir og lifa lífinu með fjölskyldu sinni. Hann þarf jú að búa við að einhverjir kröfuhafar viðhaldi kröfum og getur ekki eignast aftur sitt eigið húsnæði fyrstu árin eftir gjaldþrotaskipti, en hann hefur rýmri ráðstöfunartekjur og er ekki lengur bundinn við núverandi húsnæði, en getur þess í stað auðveldlega flust til dæmis til útlanda.
Nágranni hans fyrrverandi hefur á hinn bóginn unnið baki brotnu í þrjú ár, en á þeim tíma hafa skuldir hans aukist um 25 milljónir og staða hans er miklu verri en áður. Hann hefur lítið sem ekkert afgangs í heimilisbókhaldinu þegar bankinn hefur skuldfært allt sem tilheyrir greiðsluáætluninni sem hann gekkst undir á sínum tíma og sér fram á að sú staða breytist lítið næstu árin og jafnvel áratugina.”
Dæmi tekið af vefsvæði Pressunar, www.pressan.is
Það er engin framtíð fólgin í því að vera settur í skuldafangelsi um ókomna framtíð og veðsetja bankanum framtíðartekjur sínar og fyrirgera þar með rétti sínum til eðlilegra lífsgæða.
Í þessu verðum við að muna og taka tillit til þess ástands sem hér skapaðist við bankahrunið og þó sérstaklega, hverjar voru orsakir þess hruns. Það er því ljóst að engin er að hlaupast undan skuldum sínum, heldur er verið að bregðast við á þann eina hátt sem skynsamlegur er, og hætta að greiða af skuld sem ekki er þín.